شب گردهاي روزمزد
شكوفه هاي پلاسيده را
به تپه هاي هراس و سكوت روانه ميكنند.

با اولين لمحه ي خواب
در گور پلك نگهبانان شب
سپيده از لحاف پاره پاره ي خود
سر ميزند.