خوشا دردي كه درمانش تو باشي
خوشا وصلي كه هجرانش تو باشي
خوشا آشفته گيسوي بريده
كه روبان به سامانش تو باشي
خوشا آواره ي كوه و در و دشت
اگر ره دار و ره بانش توباشي
خوشا در دامن احباط مغروق
اگر گيراي دامانش تو باشي
دو لب را ديدن و بيمار گشتن
طبيب و روي خندانش تو باشي
به مهد طفل گشتن نورسيده
اگر آغوش مامانش تو باشي
خوشا در پلك تو آرام گشتن
خوشا دستي كه رقصانش تو باشي
دگر كي ميرد از بسياري فقر
رعايايي كه شاهانش تو باشي
سحر با تو بگفتا مهربان مهر:
چه خوش مهري كه مهرانش تو باشي
بگفتم چت بود آيا نصيبي
چو خورشيدي و خواهانش تو باشي؟
بگفتا گر وفا خواني نمودي
بسان من وفا خوانش تو باشي
به ظلمت كور و دل گمراه در شب
چو بدر ماه تابانش تو باشي

يكي مجنون ديدم در خرابات
خيال آورده از ليلي در آنات
بگفتم به بيابي تو ز ليلي
جهان را مهروان گرديده خيلي
به صحرا گل همه بيتوته كرده
ميان خارها گل بوته كرده
به سر خورشيد و گه گه نور مهتاب
ز شور زندگي دل گشته بي تاب
اگر اين رسم را آموخت فرهاد
به درس و مدرسه كي راه بنهاد