با باله ی آهنین یکی باد
بر پهنه ی انزوای جهانی
تاآن سوی آفاق هجرت
کوچیده ای.

میترسمت موسیقی سفر خوابت کند.
از شانه های تئیس تاب بخوری تا مارسی.
با مه شامهای لندن هم خواب
یا نه به همین کوچکی دنیا عادت کنی.