دلم گرفته برای صدای آزادی
بهانه می کندم از لقای آزادی
قناری قفس ما تمام دیشب را
به صد قیافه درآورد ادای آزادی
دو چشم من به در خانه ماند و کس نرسید
کجا بمانده پیک ندای آزادی
سحر شقایق گلکون به باغ لاله بگفت
که رسته ام ز تن جان فدای آزادی
چو در سیاهی ی زندان میهمان نشدند
به عرشه خاطره گشتند جای آزادی
زمین عزا بگرفت و طراوتش طی شد
نگاه ما شده اندر سمای آزادی
کنون که جان من آمد لب تو باز نشد
ز بسترم برهاند نوای آزادی
بیا که جان برفته به من بگردانی
خوشست موسم تو در هوای آزادی
طبیب سیم تن من کجاست دل برمید
چرا نمی دهد از آن دوای آزادی
غروب آمد و دریا به خود کشید خورشید
خبر نیامده از آن صبای آزادی
صدا به حنجره خشکید و آرزو بر دل
نداد جرعه ی آبی سقای آزادی
بیا و لنگر از این لجه خاک و خون بکش
به سرزمین دگر ناخدای آزادی
در این گستره ی بی کران آبی آب
خوشا مشاهده ی آشنای آزادی
رویم بر تنه ی رود تا به خانه ی مهر
مگر که آنجا باشد لوای آزادی
در این سرای گرفتار توسن بادم
مرا به بند نما در سرای آزادی
چرا به بند؟به کوچ کلنگ ها بنگر
گشوده پر به ره انتهای آزادی
چه می گریزی از این سرگذشت خود فرهاد
بیا و بر وطنت کش قبای آزادی


تهران/28 امرداد 86